Düş Mesafesi

Geçmişin izleri, kokularıyla birlikte solup gidiyor artık. Eski evlerin ahşap gıcırtıları, bahçelerden süzülen yağmur kokusu, kalabalık sofralarda yankılanan kahkahalar... Hepsi birer anıya dönüşüyor. Şehirler yükseldikçe, beton yığınları arasında kaybolan o sıcaklık, yerini soğuk bir yalnızlığa bırakıyor. Kömür dumanı, ıslak toprak ve uzaklardan gelen türkü nağmeleri hâlâ kulaklarda, ama anlamları değişiyor. Ayrılıklar acı verse de, ölümün kaçınılmazlığı her defasında yeniden yüzleşilen bir gerçek olarak kalıyor. Deniz Ceren Türkkan’ın *Düş Mesafesi*, bu kırılganlığı ve kaybolan dünyayı anlatıyor. Sözcüklerin arasında dolaşan hüzün, bazen bir kapının gıcırtısında, bazen bir çocuğun sesinde gizleniyor. Yazar, geçmişle bugün arasında kurduğu ince bağla, okuru kendi anılarına sürüklüyor. Devletin soğuk yüzü, yoksulluğun ağırlığı ve insanların omuzlarına yüklenen yükler, sayfalar arasında can buluyor. Akıcı.