Düş Kırıklıkları Atölyesi

İstanbul’un boğazında bir adam, maviliklere meydan okuyan yalnız bir bozkır çocuğu. Yüzmeyi bile bu şehre adanmış bir sevda uğruna öğrenmiş, ama artık pes etmek üzere. Mor erguvanların gölgesinde, nar ağaçlarının altında, kendini asılmayı bekleyen bir ipin ucunda buluyor. Adalar’dan gelen yel, ona bir zamanlar vaat edilen umutları hatırlatıyor; modalar, Dört Levent’in ışıltılı yolları, her şey başkalarının olsun istiyor. O, minarelerin ve çanların arasında kaybolmuş eski bir şaman. Üsküdar vapurunda can simidi atar martılara, yaralı kanatlarına umut olmak için. Adana’dan gelen kıza selamını ulaştırırken, şehrin sesleri arasında kendi yalnızlığını dinliyor. İstanbul, bu kez onu affetmeyecekmiş gibi.