Düş Kefeni 2

Mahşer, kendini bir şeytan olarak görse de aslında içinde sakladığı yaralı bir kalp taşıyordu. İntikam ateşiyle yanıp tutuşurken, yanında hep Duman vardı – o solgun yüzlü, hastalıklı ama gözlerinde sonsuz bir sevgi taşıyan adam. Başlangıçta sadece öç almak için yürüdükleri yolda, Duman’ın her sabah bıraktığı kırmızı güller, Mahşer’in soğuk dünyasına sıcak bir dokunuş oldu. Dikenleriyle kanatsa da, bu aşkın rengi hiç solmadı. "Okul koridorlarında düştüğünde dizlerim acırdı," diye fısıldardı Mahşer geçmişe dönüp. Duman ise gülüşünde saklıydı cevabı: "Sokaktaki abla demişti, sevdiğin kadına gül al diye. Ben de aldım, çünkü kırmızının sana yakıştığını biliyordum." İntikamın ötesinde, birbirlerini bulmanın hikâyesiydi bu. Üç günlük cehennem bile olsa, dördüncü gün yine sevmenin yolunu bulurlardı.