Düş İzi

Gece yarısı yastığına düşen bir iz gibi, unutulmaz ama tutulamaz. Sessizliğin içinde nefes alan bir özlem; elleri buz gibi, yüreği ateş. Kışın acımasız soğuğu içine işlemişken, bir dokunuşla eriyecekmiş gibi duruyor her şey. Gölgesi güneşin sıcaklığına sarılırken, kaldırım taşlarına düşen gül yaprakları, geçip giden zamanın izlerini taşıyor. Sabahın ilk ışıkları boynuna dokunduğunda, yarım kalan bir kanat gibi sallanıyor rüzgârda. Uykusuz geceler, zulmün gölgesinde soluk soluğa; ama sen uyanık kal, çünkü düşler bazen gerçeğin ta kendisi oluyor.