Düş Güncesi

İçinde biriken soruların gölgesi düşer sayfalara; sessiz, ama derin. Cevaplar yoktur burada, yalnızca öfkeli bir suskunluk vardır, bir yanıt bekleyen hüzün gibi. Şehir, sonbaharın solgun ışığında erir gider; anılar, tıpkı sararan yapraklar misali, usulca savrulur. Sözcükler, kırık bir aynadan yansıyan yüzler gibidir: tanıdık, ama bir o kadar da yabancı. Kifayet Ceylan’ın kaleminden dökülen bu satırlar, kaybolan anların peşine düşerken, okuru da kendi sessizliklerinin kıyısına sürüklüyor. Kısacık bir yolculuk, ama her adımda başka bir hüzün, başka bir soru bırakır ardında.