Düş Bahçesinin Kış Gölgeleri

Pencerenin önünde durup sokağı izlerken, yarım kalmış inşaatın iskeleti gözüne takıldı yeniden. Olup biteni anlamaya çalışmak, beyninin almayacağı kadar ağır bir yüktü sanki. Zaman, projeler ve gelecek arasında sıkışıp kalmıştı; ne kadar vaktinin kaldığını bilmiyordu. İçinde bir yerlerde, her an yeni bir emir bekliyordu sanki. Anılar, yeşil kırlarda dörtnala koşan atlar gibi akıp geçti zihninden. Kış, düş bahçesine sessizce çökmüş, gölgelerini yüreğine düşürmüştü. Aile bahçesindeki oyuncak mezarlığına neleri gömdüğünü hatırlamaya çalıştı ama nafile; geçmiş, sisler arasında kaybolup gitmişti.