Dünyayı Başlarına Yıkacağız

Silvan Alpoğuz’un kaleminden çıkan bu metinler, okurunu düşündüren bir belirsizlikle başlıyor: Anlatılanlar bir öykü mü, yoksa bir kehanetin satır aralarına gizlenmiş fragmanları mı? Her bir bölüm, sanki farklı bir dünyanın kapısını aralıyor; kimi zaman bir gazete haberi gibi gerçekçi, kimi zaman bir rüyanın parçası gibi soyut. Bağlantısız gibi görünen hikâyeler, aslında bir bütünün parçaları mı, yoksa yazarın zihninde dolaşan soruların yansıması mı? Alpoğuz, Türkiye’nin derinliklerine inerken, geçmişle geleceği iç içe geçiriyor; Dede Korkut’un destansı anlatımını modern bir isyanın sesiyle buluşturuyor. Okuyucu, sayfaları çevirdikçe kendi cevaplarını arıyor: Bu bir ağıt mı, yoksa bir çağrı mı? Yazarın ustalığı, her satırda hissediliyor; kurguyla gerçeğin sınırlarını öyle bir örüyor ki, hangisinin daha güçlü olduğunu ayırt etmek zorlaşıyor. Okuduktan sonra karar vermek size kalıyor: Acaba bu, bir roman mı, yoksa bir manifesto mu?