Dünyadan Aşağı

Hilmi Aydın, zamanın kırılgan sınırlarında savrulurken bulur kendini. Bir yanda geçmişin ağırlığı: eksik kalan sözler, telafi edilemeyen hatalar, omuzlarına çöken suskunluklar. Öte yanda belirsiz bir gelecek, tıpkı Haliç’in dalgasız suları gibi durgun, ama içten içe kaynayan. Kaç yalan birikir de bir ömrü cehenneme çevirir? Kaç ihmal, kaç pişmanlık birikirse insanın sırtına taş gibi çöker? Gaye Boralıoğlu, bu soruların peşine düşüyor; babalarla oğullar arasındaki sessizliği, riyakârlığı, geçmişin gölgesinde debelenen şimdiyi anlatıyor. Hilmi’nin dağılan dünyası, aslında hepimizin hikâyesi değil mi? Yaralı bir hayvan misali, kendi içine kıvrılan, ama bir türlü susmayan. Yazar, berrak ve akıcı bir dille çiziyor bu portreyi – sıradan ama bir o kadar da derin, yanı başımızda duran bir karakter. Zamanla yarışmak mümkün mü? Belki değil. Ama onunla yüzleşmek, işte asıl mesele bu.