Dünlerimi Alın Benden

İğde ağaçlarının gölgesinde geçen çocukluğunu düşündükçe içi burkuluyordu. Furkan abisinin susuzluğunu gidermek için kovalarla taşıdığı sular, Nurten ablasıyla birlikte pişirdikleri eğri büğrü ekmekler, hatta Sait abisinin şakayla karışık attığı tekmeler bile özlemle anılıyordu şimdi. Peki ya annesi? Onu amcasına bir armağan gibi sunarken tek bir kez olsun duraksamamıştı. Adeta isimsiz bir eşya gibiydi o günlerde, sadece varlığıyla anlam bulan bir nesne. Yine de çocuk yüreği, annesinin yokluğunda bile onu arıyordu. Belki sevgi dolu dokunuşları yoktu, belki hiç sarılmamıştı ama o bildik anne kokusu, tenine sinmiş o sıcaklık... İşte asıl özlenen, annesinin elleri değil, farkında olmadan taşıdığı o tanıdık kokuydu. Kayıp bir dünyanın parçaları, şimdi yalnızca anılarda canlanıyordu.