Duha Koca Oğlu Deli Dumrul Anlatısının Ayna Metaforuyla Okunması İnsanoğlunun Ejderhası Deli Dumrul

Dede Korkut’un unutulmaz öykülerinden *Duha Koca Oğlu Deli Dumrul*, ayna metaforu aracılığıyla derin bir tasavvuf yolculuğuna dönüşüyor. Fevziye Alsaç, bu destansı anlatıyı İbn Arabî’nin felsefesiyle harmanlayarak insanın varoluş serüvenini yeniden yorumluyor. Ayna, burada yalnızca bir yansıma aracı değil; Tanrı, insan ve evren arasındaki gizemli bağı çözümleyen bir sembol olarak karşımıza çıkıyor. Deli Dumrul’un hikâyesi üç temel aşamadan geçiyor: İlk olarak arınma ve zühd ile başlayan yolculuk, eşikleri aşarak niyet ve fiillerin derinleştiği bir sürece evriliyor. Ardından gelen aydınlanma ve erginlenme aşamasında kalp, olgun insan ve tasavvufi gerçeklikler ön plana çıkıyor. Son durağında ise aşkın benlik ve Tanrı-evren ilişkisiyle yeniden doğuş tamamlanıyor. Ölüm, bu öyküde bir son değil; ruhun dönüşümüne, insanın evrendeki yerini kavramasına aracılık eden bir geçiş olarak beliriyor. Türk kültürünün.