Düğün Çalgısı

İbrahim’in sesi kulaklarında yankılanırken, Baltacı’nın ağırlığı dilinin ucunda sallanır gibi olur. O an, İsmail’in putları nasıl yerle bir ettiğini hatırlar; taşları delen bıçağın soğukluğunu sırtında hisseder. Her şeyi kucaklayan sevgili, elleriyle evreni sarıp sarmalamışken, onun gölgesinin sıcaklığına sığınmaktan başka bir şey gelmez elinden. Suskunluk, bu gölgede soluk almak gibi doğaldır artık. Sözcükler, ağırlığından taşan bir nehir misali, durmaksızın akar içinden; kimi zaman keskin, kimi zaman yumuşak, ama her daim gerçek.