Düğümler

Toprakta kök salmış gibi duruyorum, yerimden kıpırdayamıyorum. Ayaklarım sanki görünmez bir çiviyle sabitlenmiş, sesim ise ancak yanı başımdakilere ulaşabiliyor. İletişim zinciri kopuk, güvenilmez; her söz, kulaktan kulağa dolaşırken anlamını yitiriyor. Biraz olsun gevşetilseler ya bu bağları, gökyüzüne kaçacak değiliz sonuçta. Sıkı sıkıya sarılmış düğümlerin arasında nefes almaya çalışan birinin hikâyesi bu: tutsaklık, umut ve sessiz bir isyan.