Düğüm Ağacı

Yağmurun kırk gece ormanı ıslattığı, her damlasında bir yara, her rüzgârda bir özlem saklı bir dünyada geçiyor bu hikâye. Boz ceylan, kırmızı olmayı hayal ederken kendi varlığının peşine düşer; yaratıcısına hesap sormak ister gibi, her adımında bir soru taşır. Kırık gecelerin izini sürer, dileklerini kırk kez fısıldar rüzgâra. Ama dilekler, bazen bal kadar tatlı, bazen kum kadar keskin olabilir. Acıyla yoğrulmuş bu yolculukta, ceylanın yüreği bir düğüm ağacına dönüşür; dalları ne koparılabilir ne de çözülebilir. Her yaprak, bir anı; her kök, bir pişmanlık taşır. Kim bilir, belki de asıl hikâye, dilemekten değil, dileklerin ardında bıraktığı boşluktan ibarettir.