Düello

Behçet Aysan’ın şiiri, biçimin sınırlarını zorlarken aynı zamanda onu aşan bir derinlik taşıyor. Sözcükler, yalnızca estetik bir düzen içinde değil, düşüncenin ve duygunun karmaşasında da kendini var ediyor. Onun dizelerinde siyaset, yüksek sesli bir propaganda değil, içten bir sorgulama olarak yer buluyor; toplumsal olan, bireysel olanla iç içe geçiyor. Aysan, toplumculuğu sloganlara indirgeyen yaklaşımlara mesafeli dururken, şiirini bu dar kalıpların dışında tutmayı başarıyor. Barışın, umudun peşinden koşarken, yaşadığı zamanın karanlığına, şiddetine ve umutsuzluğuna tanıklık eden bir şair olarak, acıyı da şiirine ustaca yediriyor. Kimi zaman soğuk bir kış akşamının ağırlığını yüreğinde hisseden, kimi zaman da ışığın peşinde koşan bir ses olarak karşımıza çıkıyor. Onun dünyası, yalnızca biçimle değil, biçimin ötesindeki anlamla da var oluyor.