Dudaklarımdaki Rüzgar

Eylül, her şeyin silikleştiği bir mevsim gibi. Adresler unutulmuş, dostluklar buğulanmış, ayaklarımızda yalnızca geçmişin tozlu ayak izleri kalmış. Arada bir el yazısıyla yazılmış bir mektup düşer posta kutusuna; içinde ne bir adres, ne bir imza, sadece görülenler, duyulanlar ve belki de hiç yaşanmamış bir an. Bu incecik kitap, o mektubun kendisi gibi: kısa ama derin, sade ama anlam yüklü. Rüzgârın dudaklara değdiği anları anlatıyor, kaybolanların peşinden sessizce yürüyen bir yüreğin izlerini sürüyor. Kâğıda dökülmüş bir hüzün mü, yoksa unutulmaya yüz tutmuş umutların fisıltısı mı? Bunu ancak sayfaları çevirirken anlayacaksınız.