Duacı

Ruhun derinliklerinde bir fısıldama var; acının, umudun ve teslimiyetin iç içe geçtiği bir ses. *Duacı*, kaybolmuş bir yüreğin Tanrı’ya uzanan ellerini anlatıyor. Çarmıhın gölgesinde kalan beden, hâlâ çarpıntılarla atan bir kalp taşırken, dünyanın dört duvarı arasında sıkışan ruh, özgürlüğün kanatlarını arıyor. Uçsuz bucaksız gökyüzünü özleyen bir kuş misali, kafesin demirlerine tutunup haykırıyor: "Neden ben?" diye sormuyor, sadece "Nasıl istersen öyle sev" diye fısıldıyor. Bu roman, inancın ve çaresizliğin kesiştiği noktada, insanın içindeki o gizemli arayışı satırlara döküyor. Sessizliğin içinde bile duyulan bir yakarış, bir dua...