Dua Teslimiyettir

Yaşam, bir soluk alıp verişten ibaret; doğar, var olur ve sonunda hepimiz aynı sona yürürüz. Bu kısa serüvende peşinden koştuklarımız, kaçındıklarımız, bazen iyilik sandığımız kötülükler, bazen de kötülük gibi görünen hayırlar... Hepsi, insanı yorar, tüketir. En umutsuz anlarda, düşecek gibi olduğumuzda bir tutunacak dal ararız. Kalabalıkların içinde bile yapayalnız kalır, ruhumuza dokunacak birini bekleriz. Oysa uykudan uyanmak, gaflet perdesini aralamak gerekir. Aslında aradığımız her yerde, her anımızda bizimledir. O, varlığımızın her zerresine sinmiş, bize bizden daha yakın olandır. Dua, işte bu farkındalığın adıdır. Yalvarış, yakarış, teslimiyet... O dileyince şükretmek, dilemeyince sabretmek. Olmayan her şeyde bir hikmet aramak, her kötülüğün şerrinden yalnız O’na sığınmak. Avuçlarımızı semaya açtığımızda, Rahman’ın sonsuz kudretine inanmak. Çünkü O, bizlere şöyle seslenir: "Rabbiniz, benden.