Dövünme Devin

Cennetten kovuluş, bir son değil, sonsuzluğa açılan ilk adımdı. İlk patlama, ruhları beden denen zincire vurup evrenin enginliğine savurdu; yıldızlar doğdu, gezegenler devinmeye başladı. Bu sürgünde acıkmak, üşümek, kaygılanmak kaçınılmazdı. Ölüm, sanıldığı gibi bir yok oluş değil, krallığa dönüşün kapısıydı. Önemli olan, bu geçici yolculukta onurlu bir duruş sergilemek, eve dönüşe layık olabilmekti. Başımıza gelen değil, ona nasıl karşılık verdiğimiz belirler kaderimizi. Sürgün rehberleri, bu karşılığı "şükür ve sabır" olarak işaret eder. Akıl sahibi insan için asıl görev, kazanmak değil, emek vermektir; çünkü geride bırakacaklarımız arasında sadece çalıştıklarımızın izi kalır. O halde dövünmek yerine devinmek, harekete geçmek gerek. Zira krallığa giden yol, durmaktan değil, yürümekten geçer.