Dostum Keleş

Köyünde sevgiyle karşılanan bir delikanlıdır o; toprağına, insanına gönülden bağlıdır. Yine de içindeki o çekingenlik, onu her gün biraz daha rahatsız eder. "Korkak şehir çocuğu" diye fısıldasalar arkadan, dudak büküp geçseler, ne olurdu? Bu utanç verici damgadan kurtulmalı, cesaretini kanıtlamalıdır artık. Ama nasıl? Belki de ilk adım, o gece yarısı karanlığın içinde çağıran dereye inmek, soğuk suyun yüzünü yalamasına izin vermektir. Korkusuyla yüzleşmek, onu yenmekten daha zor görünse de, başka çaresi yoktur. Yoksa bu utançla mı yaşayacak ömrü boyunca?