Dört Mevsim Sonbahar

Bu romanda herkesin gözleri, derinliklerinde bilinmeyen diyarlardan süzülmüş bir lacivertle parlıyor. Yazarın hayal gücü, gerçekte var olmayan bu rengi öyle bir canlandırıyor ki, okur da gözlerini kapatıp o mavinin içinde kaybolmak istiyor. Dışarıda, baharın ilk günleri altın tozları gibi savrulurken, içeride bir hikâye şekilleniyor. Kapı çalıyor mu, çalmıyor mu? Karar vermek yazarın elinde; bir kalem darbesiyle istediğini çağırabilir, istediğini uzaklaştırabilir. Şimdi zil sesi yankılanıyor ve odaya kardeşi Ali giriyor. Merakla yazdıklarına bakıyor: "Ne yapıyorsun?" Cevap basit, ama ardında saklı olan sonsuz bir özgürlük: "Roman yazıyorum." Ali’nin yüzündeki şaşkınlık, yazmanın sihrini bir kez daha hatırlatıyor. Kimse durduramaz, kimse sorgulayamaz; çünkü bu sayfalarda her şey mümkün.