Dört Mevsim

Miryam, karanlığın en derin katmanlarında, ölümün soğuk nefesini ensesinde hissettiği o mağarada, ansızın bir ses duydu. Kemanın tellerinden dökülen notalar, sanki evrenin gizli dilini fisıldıyordu. Bedeni zincirlere vurulmuş olsa da ruhu, o müziğin peşinden sürüklendi; acının, korkunun ve unutulmuş anıların arasında kayboldu. Her nota, geçmişin gölgelerini aydınlatıyor, her titreşim, içinde saklı kalmış bir parçayı uyandırıyordu. Ölüm meleklerinin gölgesinde debelenirken bile, o ses onu varlığın ötesine taşıdı – bedenden sıyrılıp saf bir bilinç haline. Kâinatın sırlarını çözmek istercesine yükselen keman, Miryam’ı kendi derinliklerine çekiyor, hatırlaması gerekenleri fısıldıyordu.