Dördüncü Tekil Şahıs

Gözlerini araladığında odanın sessizliğinde bir kıpırtı sezdi. Masada, başını önüne eğmiş, bir şeylerle meşgul olan arkadaşı, lamba ışığının altında duvara düşen gölgesiyle devasa, biçimsiz bir yaratığa dönüşmüştü âdeta. Bu gölge, eğilip bir çiçeği koklayan ürkütücü bir canavarı andırıyordu. İçeridekiler ve dışarıda gezinip duranlar; hayata tutkuyla sarılan Selim, hayal dünyasına sığınan kırılgan Arif, zihninin labirentlerinde kaybolmuş öfkeli İsmail ve dinginliğiyle durgun bir gölü hatırlatan Hakan... Tüm bu karakterlerin yolu, yürüyemez, konuşamaz, yalnızca dinler ve izler haldeki yaşlı yazar İhsan Zahir’de kesişir. Üç farklı zamanın iç içe geçtiği, rüyaların sahneye dönüştüğü, sonunda bir delilik sarayına evrilen eski bir konakta hayat bulur her şey. Güray Süngü’nün dili, zamanın akışını ironiyle bükerek gerçeğin sınırlarını zorlar. Bu kapıdan geçen okur, ağır olanla hafif olanın, gerçekle hayalin.