Dönüş

Kaldırımlarda durup duvarlara yaslanır, koşup oynayan çocukları izlerdi. İçinden onlara katılmak, neşelerine ortak olmak geçerdi ama çekinirdi ürkütmekten. Yine de o anlarda hayatın hâlâ bir yerlerinde var olduğunu hisseder, gözlerini yumup uzaklardaki Kırım’ı, Gurfuz’u düşünürdü. Orası, dedesinin, babasının mezarlarının bulunduğu topraktı. Yalnızca orası. Doğduğu yer, gökyüzü altında, insanlarıyla birlikte sıcaklığını koruyordu sanki. Yılbaşı gecesi herkes yeni yıla sevinçle sarılırken o, aç ve donuk, Sovyet Elçiliği’nin taş basamaklarında bekliyordu. Ruslar nazikçe karşıladı onu; iki gün sonra Kırım’a dönebileceğini söylediler. O an, yıllardır hasret kaldığı topraklara kavuşmanın umudu yüreğini doldurdu.