Dönüm

Masasının başına geçtiğinde elinde ince bir defter, ucunda mürekkebi kurumamış bir kalem vardı. Önündeki plastik masa hafifçe sarsıldı, ama o umursamadı bile. Sayfaya eğilirken gözlerinde kararlı bir parıltı, sanki yıllardır beklediği an gelmiş gibiydi. Satırlar birbiri ardına dökülüyordu; kendi hayatını, kendi sözlerini, kendine bıraktığı bir mirası yazıyordu. Her kelime, içindeki sessiz çığlığın kâğıda dökülüşüydü. Ne bir özür ne bir açıklama, sadece varoluşunun son ve en samimi itirafı.