Dönsün Dedi mi? (Girne Esintileri II)

Girne’nin sisli sabahlarında başlayan yolculuk, umutla dolu bir bekleyişin izlerini sürüyor. Uzak diyarlardan esen rüzgârlar, sevdaya düşen bir yüreğin sesini fısıldıyor: "Dönsün mü?" Yolları aşan, gurbetin acı soğuğunda titreyen bir aşkın hikâyesi bu. Her adımda yitip giden umutlar, her bakışta yeniden yeşeren hasret… Yârın sözleriyle dağılan bulutlar gibi, gönül de savrulup duruyor. Göçmen kuşların kanat sesleri, ayrılığın acısını anlatıyor. Yağmur damlaları sicim gibi inerken, mağrur bir goncanın solgun yaprakları gibi hüzün çöküyor yüreğe. Unutmak kolay mı? Her gün akıl verenler çok, ama dert anlayan yok. Sineme saplanan ok misali, acı içten içe kemiriyor. Bu dizeler, yalnızlığın ve aşkın kesiştiği bir yolculuğa davet ediyor. Girne’nin esintileri arasında kaybolan bir ses, dönüşün imkânsızlığını mırıldanıyor. Kim bilir, belki de o nazlı yâr, hiç dönmeyecek.