Dönmeyi Düşünmediler

Balkanların karanlık dağlarında, Osmanlı’nın son demlerinde bir felaket sessizce büyüyordu. Müslüman Türk köyleri, ayrılıkçı çetelerin gölgesinde her gece kan ve ateşle uyanıyordu. Evler yakılıyor, masumlar boğazlanıyor, namusunu kurtarmak için canına kıyan kadınların çığlıkları dağları inletiyordu. Yüzyıllardır yurt edindikleri topraklardan koparılan insanlar, donmuş yollarda gözyaşı dökerek doğuya doğru sürükleniyordu. Ak saçlı nineler, yorgun gözlerle geride bıraktıkları anılara son kez bakarken, gençler bilinmeze adım atmanın korkusuyla titriyordu. Kışın acımasız soğuğu, askerlerin yanaklarından süzülen yaşları buz kesmişti. Gözleri donarken bile yürümeye devam ediyorlardı; çünkü karanlıkta kaybolan sadece yol değildi, umutları da silinip gidiyordu. Her adımda biraz daha körleşen bu vatan evlatları, sabahın geleceğine inanmak için son güçleriyle direniyordu. Ancak ufukta beliren neydi? Işık mı, yoksa.