Döngel Dünya

Babamın terzi makinesinin çekmecesinde duran o yüksük, parmağımıza geçtiğinde sıradan bir oyuncağa dönüşürdü. Oysa onun elindeyken bir hazine gibi parıldardı. Mahallede dikiş diken bir erkek şaşırtmazdı; babam da bu işi para için değil, bir tür tutku gibi yapardı. Kaybolmasın diye annemizin azarlarını göze alarak oynadığımız o küçük metal halkayla, iğnesiz ipliklerle kurduğumuz dünyalar... Yağız elektrosazcıların, keklik avcılarının, taklacı güvercinlere gönül verenlerin, kalabalıktan kaçanların, baba olamayanların, vedalaşmak için acele eden ihtiyarların hikâyeleri. Kırşehir’in Kaman’ı, Yozgat, Ankara... Hepsi, bozkırın ortasında bir deniz arayanların, Yeşilçam’ın Türkan Şoray’lı, Ediz Hun’lu melodramlarına sığınanların sessiz çığlıkları. Ethem Baran, yağmurun pis pis yağdığı bu döngüde, küçük anlarda mutluluğu yakalayanların izini sürüyor.