Dönence Ağıtları

İnsanın varoluşuyla yüzleştiği o ilk andan itibaren, etrafında eriyip giden her şeyin yasını tutar bu dizeler. Zamanın acımasız akıntısına karşı durmak yerine, onunla sürüklenmeyi seçen bir ruhun fısıltılarıdır bunlar. Dışarıda çirkinleşen dünyaya rağmen, yaşamın en derin kuyularına tutunma çabasıdır; ölümün gölgesinde bile yeşeren umut tohumları gibi. Yalnızlık, yaz sonu yaprakları gibi sessizce dökülürken, duyulmayan bir kırılma sesi bırakır ardında. Sevginin dudaklardan okunan kaderi, korkma diyen bir sese uzanan ellerin sıcaklığıdır; hayata tutunmanın son ipi. Oysa ölüm, anlatılamayan düşlerin, erişilmez olanın gizemli kozasıdır — yaşamın en karanlık köşesinde bile ışıldayan bir sır.