Dolunay’da Vuslat

Acıların izleri zihninde derinleşmiş, yüreği insanlığın hoyratlığıyla paramparça olmuş bir adam, yola düşer. Sırtında anılar, cebinde Arzu’nun nakışlı mendili, adımları onu bilinmeze taşırken geçmişin yükü omuzlarında ağırlaşır. Neden şimdi, diye sorar kendine; neden Arzu’nun ardından hemen yollara düşmediğini düşünürken bulur. Cevap, içindeki hesaplaşmadır. Hayatla, doğayla, sevgiyle, kinle, kendisiyle yüzleşmek için beklemiştir. Olgunluk, vuslatın anlamını daha da derinleştirmiştir artık. Her adımında, nefes alıp verişinde bir kararlılık gizlidir. Dolunayın ışığı, Vuslatlar Vadisi’nin efsunlu topraklarını aydınlatırken, o da inancının peşinden gider. Bu yolculuk, sadece bir ayrılış değil, aynı zamanda dönüştür. Dünyevi bağlardan sıyrılmış, borçlarını ödemiş, genlerine işlemiş bilgilerle hesaplaşmış bir adamın, kendi gerçeğine doğru attığı son adımdır. İnanç, gözlerini açar; vadinin ışığını, hayallerin.