Dolunay

Gece, gümüş bir ışıkla yıkanmış sokaklarda, küçük bir kızın son nefesinin izleri bir çift gözde donup kalmış. Bu gözlerin ardındaki sırrı çözmeye çalışan bir polis müfettişi, karanlıkta kaybolmuş bir adalet arayışına sürükleniyor. Onun karşısında, hayata tutunmaya çalışan bir kadın var; umutları paramparça olmuş, yine de son bir kıvılcım için savaşmaktan vazgeçmiyor. Bir rahip, inancın sınırlarını zorlarken, Marksizm ile Hristiyan öğretisini birleştirmenin imkânsız dengesini arıyor. Adli tabip ise, ölümün soğuk yüzüyle her gün yüzleşiyor; bedenlerin parçalanmışlığı içinde şairane bir hassasiyetle gerçeği didikliyor. Her şey, dolunayın büyülü ışığında şekilleniyor. Gerilim, psikolojik derinlik ve acımasız gerçeklik iç içe geçiyor. Antonio Muñoz Molina, sözcükleri ustalıkla işlerken, İspanyol toplumunun yaralarını cesurca deşiyor. Dilin sınırlarını zorlayan bir anlatımla, okuru hem ürperten hem de düşündüren bir yolculuğa çıkarıyor.