Dolandırıcılık Kursu

Ninem, köyün derin sessizliğinde, zamanın ağır akan nehrinde bir gölge gibi süzülürdü. Her şeyi bilen, her hikâyeye bir büyü katan o kadının gözleri, sanki bizi bir felaketin eşiğindeymişiz gibi izlerdi. Anlattıkları öyle gerçek dışıydı ki; kahramanlar yıldız denizlerinde at koşturur, dünyayı ağustos böcekleri yönetir, kelebekler kaplumbağalardan uzun yaşardı. O, Trier’in ruhunu bile şifa bulduracak sözlere sahipti belki de. Ama son günlerinde, tüm bu masalların ardında yatanı görür gibiydi: hayatın ta kendisi, bir musibet kadar acımasız olabilirdi. Ninemin sözleri, artık bir destandan çok, sessiz bir çığlık gibiydi.