Dokuza Kadar On

Özdemir Asaf’ın *Dokuza Kadar On*’unda yalnızlık, bir gölge gibi peşini bırakmaz insanın. Ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, o hep oradadır; gözlerine sinmiş, bakışlarına sinmiş. Işık düşerse üstüne, ona basma sakın. Yaklaştıkça ürkütür, korkutur seni. Bir leke gibi gelir hayatına; silmeye çalışırsın, ama o kalır, sen yok olursun. Gölgeler nereye gider? Gözlerinin derinliklerine, yüreğinin kıvrımlarına. Bakarsın, içine çeker seni. Işıkla oynama, der Asaf; yoksa gözlerine basarsın sonunda. Yalnızlık paylaşılmaz, çünkü paylaşılsa yalnızlık olmaz. Bu incecik kitap, o sessiz çığlığı fısıldar sayfalarında.