Dokuz Risale

18. yüzyıl İstanbul’unun manevi çehresini şekillendiren isimlerden Mehmed Emin-i Tokadî, Nakşibendî-Müceddidî geleneğinde alışılmışın dışında bir yol çizdi. Tekke hayatına mesafeli duruşu, gösterişten uzak durma ilkesi ve Melâmî etkilerle yoğrulan düşünce dünyası, onu döneminin önde gelen şeyhleri arasında farklı kıldı. Devran gibi tartışmalı bir uygulamayı savunacak kadar cesur, irşadı tekkesiz sürdürecek kadar özgürdü. Hat sanatında sülüs ve nesih yazılarında ustalaşan, musiki meclislerinde yetişen Tokadî, Emîr Buhârî Tekkesi’nin şeyhliğini de ancak orada ikamet etmemek şartıyla kabul etti. *Dokuz Risale*, onun düşüncelerini, yaşantısını ve dönemine dair izlerini dokuz ayrı metinle sunuyor. İlk risale, müellifinin bilinmediği bir hal tercümesiyle başlarken, gerisi Tokadî’nin özgün sesini yansıtan derinlikli bir yolculuğa davet ediyor.