Dokunmak Acıtmamalı Teni

Çocukluğun savrulan salıncakları gibi, anılar da boşlukta sallanıp duruyor. Ekşi bir tat, dilin ucunda; korkuysa derinin altına sinmiş, çıkmıyor. Öfkenin soğuk esintisi kemiklere işlerken, dokunuşlar bile artık sıcaklık vermiyor. Çünkü ten, acıtılmak için değil, sevilmek için var. Yarım kalan her şey, suskunluğun değil, adına vurulmuş zincirlerin gölgesinde büyüyor. Yıkık duvarlara sarılmak, başkaları gibi gülmeyi, başkaları gibi ağlamayı unutmak... Vakitsiz bastıran kışlar, yeşermesine izin vermeyen sevgiler, ayaklara batan yosunlu taşlar... Dönüp duran günler, hummalı bir bekleyiş içinde geçip giderken geriye sadece bir hiç kalıyor. Ve dokunuşlar, artık hiç ısıtmıyor. Çünkü ten, acı çekmek için değil, yaşamak için dokunulmalı.