Dokunaksız

Sessizlik, artık bir sığınak gibi. Çölün ortasında savrulan kum taneleri gibi, her şey dağılıp giderken geriye kalan tek şey bu boşluk. İnsan, içine çekildiği o dar koridorda, fırtınanın ulaşamadığı bir köşeye tutunmaya çalışıyor. Dışarıda uğultu, kaos, parçalanan anlamlar; içeride ise yalnızca kendi soluğu, kendi suskunluğu. Ne bir adım ileri, ne bir adım geri. Sadece beklemek, dayanmak, var olmanın acımasız hafifliğini taşımak. Bu incecik sayfalar arasında, kaybolan bir dünyanın izleri gizli. Her kelime, bir nefes gibi titrek; her cümle, sessizliğin derinliklerinde yankılanıyor. Dışarıdan gelen gürültüye kulaklarını tıkayanlar için, burada yalnızca kendi iç sesleri kalıyor. Çünkü bazen susmak, en yüksek sesle konuşmaktır.