Doktor Gıt Gıdak

Ahmet’in bahçesindeki civcivler, çocukların ilgisiyle kanat çırpıyordu. Minik eller uzanıp tüylerini okşarken, gagalarına sevgi dolu öpücükler konduruyorlardı. Ahmet, gururla onları izlerken birden durup seslendi: "Artık yeter, bırakın da yesinler!" Çocuklardan biri sevinçle bağırdı: "Ne güzel ki civcivlerin var!" Diğeri ise şakayla karışık homurdandı: "Neyse ki yemedik onları!" Bir başkası, kahkahalar arasında ekledi: "Ama ileride tavuk olunca yeriz!" Ahmet’in yüzü asıldı, arkalarından seslendi: "Sakın ha, yoksa sizi asla bağışlamam!" Civcivler, bu neşeli karmaşanın ortasında huzurla yemlerini gagalamaya devam etti.