Doğumunun 100. Yılında Enver Gökçe’ye Armağan

Erzincan’ın Çit Köyü’nde, dut ağaçlarının gölgesinde büyüdü. Çocukluğu, bir gözünü kaybettiği günle yarım kaldı; ne var ki türküler onun sesi oldu, umudu oldu. Ankara’da Dil ve Tarih-Coğrafya’nın kapısından girdiğinde, Pertev Naili Boratav’ın öğrencisi olarak Eğin Türküleri’ni kaleme aldı. Şiir yazdı, mücadele etti; belki önce mücadele etti, sonra şiir. Ahmet Kutsi Tecer’in eleştirileriyle karşılaştı, o ise daha sert dizelerle yanıt verdi. Kimse anlamadı, kimse beğenmedi. Sansaryan Han’ın soğuk duvarları arasında geçen günlerde, taşlara kazıdı isyanını. Arkadaşı İlhan Başgöz, o duvarlardaki umudu ezberleyip dünyaya taşıdı. Mehmet Kemal’le, Mehmet Seyda’yla paylaştı hücreyi; açlıkla, yalnızlıkla sınandı, ama boyun eğmedi. Aziz Nesin şiirlerini yayımlamak istediğinde, “Hayır, Neruda’nın sesini duyurun,” dedi. Latin Amerika’nın çığlığını ilk o Türkçeye taşıdı. Şiir üzerine çok düşündü, kendine özgü bir dil.