Doğum Lekesi Gibi Bir Gülümseme

Annesinin yokluğuyla baş etmeye çalışan bir adamın, geçmişin gölgesinden sıyrılamayan iç hesaplaşması... Okuma grubuna katılmasının ardında yatan gerçek, annesini huzura kavuşturma çabasıdır; yıllar geçse de o ses, o dokunuş hâlâ zihninde yankılanır. Mart akşamlarında saçlarına badem yağı sürerken, kulağına fısıldadıkları ne bir ninnidir ne de bir duadır. Sadece bir suskunluğun, yarım kalmış bir vedanın izlerini taşır. Yüzüne kazınmış o gülümseme, hangi sırları gizler? Eşyaların sessiz mahkemesinde hangi anılar yargılanır? Bazen kendini bulmak, bir başkasının izini sürmekle başlar. Barış Bıçakçı, bu ince öykülerde kaybolmuş duyguları, kırılgan anları ve insanın kendiyle yüzleşme sancısını ustaca işliyor. Her cümle, görünenin ardındaki boşluğu işaret ederken, okuru da o boşluğun içine çekiyor.