Doğuda Aşk Böyle Yazılır

O gece rüyamda bir ses duyuldu; tanıdık olmayan, yabancı bir dilin nağmeleri kulaklarımda çınladı. İlk başta anlam veremedim bu fısıltıya, gözlerim kızıl ve mavinin arasında bir renk cümbüşüne kapandı. Sonra o renkler solarken, kızıllığın içinde bir siluet belirdi. "Sen şairsin," diye mırıldandım ona. Peki, dudaklarından dökülen bu sözler neden bu kadar uzak, bu kadar yitik? Harfler bir bilmece gibiydi. "Anlamıyorum," dedim. Gözlerini bana çevirdi, "Okuma, dinle," diye karşılık verdi. Susmak gerektiğini fark ettim. Sessizliğe büründüm. Keşke duyduklarımı yazıya dökebilseydim! Keşke işittiklerimi kelimelere sığdırabilseydim... Ama geriye sadece üç ses, üç kayıp harf kaldı. O gece şairler de rüyaya daldı. Her birine bir harf düştü paylarına: biri suskunluğa, biri kavuşmaya, diğeri yanmaya. "Aşk," demek istediler, ama diyemediler. Her biri avuçlarıma bir harf kazıdı; kızıldan maviye dönen mürekkeplerle göz.