Doğadaki İsteme Üzerine

Arthur Schopenhauer, hayatının ilk yarısını adeta bir yolculuk içinde geçirir; 1819’da Berlin Üniversitesi’ne sunduğu öz geçmişte bile kendini "yurdu olmayan biri" olarak tanımlar. 45 yaşına kadar süren bu gezginlik dönemi, 1833’te Frankfurt’a yerleşmesiyle son bulur. Artık burası, hem ebedi adresi hem de düşüncelerini yeniden kâğıda döktüğü sessiz bir sığınak olur. 17 yıl boyunca suskunluğunu koruduktan sonra, 1836’da yayımladığı *Doğadaki İsteme Üzerine*, bu yeni dönemin ilk ürünüdür. Schopenhauer, bu çalışmasında, başyapıtı *İsteme ve Tasavvur Olarak Dünya*’da geliştirdiği metafizik kuramını, bilimsel bulgularla buluşturmayı amaçlar. Doğanın işleyişini anlamlandırmaya çalışırken, yalnızca gözlemleri aktarmakla yetinmez; onları derin bir felsefi bakışla yorumlar. Evrimden bitki fizyolojisine, Çin’in tanrısız inanç sistemlerinden dilbilimin inceliklerine kadar geniş bir yelpazede, düşüncelerini keskin ve.