Doğa Etiği

İnsanın doğaya hükmetme hırsı, sanayi çağının gölgesinde daha da keskinleşti. Oysa biz, bu gezegenin efendileri değil, yalnızca bir parçasıyız. Mahmut Özer’in *Doğa Etiği*, insanın kibirli duruşunu sorgularken, Aldo Leopold’un sözlerini anımsatıyor: Gerçek asalet, yeryüzünü tüketmeden, diğer canlılarla birlikte var olabilmekte gizli. Acaba insanlık, patates böceği gibi kendi sonunu hazırlayan bir tür mü, yoksa doğayla barış içinde yaşamanın yolunu bulabilecek kadar bilge mi? Bu roman, insanın doğadaki yerini yeniden düşünmeye davet ediyor; çünkü özgürlük, bir rüzgâr çiçeği bulabilme hakkı kadar kutsaldır.