Dizelerden Vizöre Hacıbektaş

Hacıbektaş’ın tozlu yollarında, bir ağıt yükselir gibi başlar her şey. Yetmiş iki milletin akıp geldiği bu topraklarda, yaralar sarılmaz olmuş artık; alıç dalları bile kanayan izleri dindiremez. Zaman gelir, kızıl börkler giyilir, davullar vurulur, surlar üflenir – her biri bir destanın parçası gibi. Şah Kalender’in izinde yürüyenler, Hakk’a varmak için devrimden geçer; Ulaş’ın yiğitliği gibi, serden geçerler acıların üstünden. Damarlarında demircilerin ateşi, ay ışığında servilerden süzülen acılar... Hürcan, Mehmet, Cemil ve nice isim, Kızılırmak gibi coşkun akar şiirin satırlarına. Her biri bir yadigâr, her biri bir nefes. Suskun metaforlar gibi beklerken, adları düşer dizelere – denize kavuşmak için koşan bir nehrin son damlaları misali.