Distopya

İstanbul, yakın gelecekte kanalların ortasından bölünmüş, eşitsizliğin daha da derinleştiği bir kente dönüşür. İnsanlık uzay çağını yaşarken, dünya kendi sessizliğine gömülür; bellek ve unutuş arasındaki ince çizgi silikleşir. Yaşam, bireylerin anlam arayışını geride bırakarak, daha büyük bir anlatının parçası haline gelir. Ne var ki çoğunluk, bu değişmez gerçeği görmezden gelir; dönüşü olmayan yolların, kader gibi tekrarlanan hikâyeleri zamanın akışına hükmeder. Kentin bazı bölgelerinde elektrik kesintileri sürerken, yalnızlık ve suçun gölgesinde yaşayan bir adam, içine kapanmışlığın dar koridorlarında kaybolur. Dışarıda aşırılıklar kol gezerken, o kendi sessizliğinde boğulur. Bu, bir kentin değil, bir insanın çaresizliğinin öyküsü: İnsanın varlığı, dünyanın sefaletini beslerken, dünya insansız da var olmaya devam edecektir.