Dişi Şeytan

Henüz on altısında olan genç bir kız, varoluşunun boşluğunu derinden hissediyordu. Ne bir serveti, ne huzuru, ne dostu ne de sevgilisi vardı. Yaşamışlığı yoktu, düşünceleri bile belirsizdi; ruhunun var olup olmadığından bile şüphe ediyordu. Tek gerçekliği, kendi bedeniydi. Amélie Nothomb’un *Dişi Şeytan*’ında, acımasız bir dürüstlükle örülü bir dünya karşılıyor okuru. Biraz alay, biraz acı, biraz da kendi kendini yiyen bir ironiyle yoğrulmuş bu anlatı, yazarın imzasını taşıyan o keskin üslubuyla dikkat çekiyor. Nothomb’un bu kadar geniş bir okur kitlesine ulaşmasının sırrı belki de süssüz, net ve etkileyici anlatımında gizli. Diplomat bir babanın kızı olarak edindiği aristokrat bakış açısı, satırlarına incelikli bir derinlik katıyor. Yüz sayfada, insanın içini kemiren bir hikâye sunuyor.