Dış Politikada Hesaplaşmak

Türkiye’nin yakın siyasi tarihinde, askerin sivil otorite karşısındaki belirleyici konumu 1960 darbesiyle şekillenmeye başladı ve 2000’li yılların başlarına dek süregeldi. Bu dönemde dış politika, yalnızca uluslararası ilişkileri değil, aynı zamanda iç siyasetteki güç dengelerini de etkileyen bir araç olarak öne çıktı. Tehdit algıları, "öteki" tanımlamaları ve kimlik inşası süreçleri, askerin vesayet sistemini pekiştirmede kritik bir işlev gördü. Bu bağlamda, Türkiye’nin dış politikası, sivil-asker çatışmasının bir yansıması olarak da değerlendirilebilir. Ali Balcı’nın çalışması, iki temel soruya odaklanıyor: 2000’lerin ilk on yılında askeri vesayet nasıl geriledi ve Cumhuriyet’in kurucu ideolojisi Kemalizm, nasıl oldu da uzun yıllar sürdürdüğü hakimiyetini yitirdi? Kitap, bu dönüşümün dış politika dinamikleri üzerinden nasıl açıklanabileceğini irdeliyor. Tarihsel süreçleri mercek altına alarak,.