Diriliş Hasreti

Acı, alnına damgasını vurmuş gibiydi; bu aşkın sonu yoktu sanki. Züleyha’nın hayali ardında sürüklenirken, gölgesi hiç ayrılmayacakmış gibi yapışıp kalmıştı. Üzerinde kara bulutlar dolaşıyor, gün yüzü bir türlü görünmüyordu. Huzuru aramak boşunaydı; dermanı uzaklarda, belki de hiç ulaşamayacağı yerlerdeydi. Dizleri artık bu yükü taşımaya güç yetiremiyordu. Çile dolu ömrünün sonbaharına gelmişti. Dünya yüzüne bir kez olsun gülmemiş, yüzü hep asıktı. Omuzlarındaki ağırlık, taşınacak gibi değildi. Her adımda biraz daha batıyor, her nefeste biraz daha tükeniyordu. Bu hasretin sonu var mıydı, yoksa sonsuza dek sürüp gidecek miydi?