Dinozorların Son Günü

Ali Yağan’ın satırlarında dünya, bildik sınırlarını zorlayan bir bulmaca gibi açılır. Zamanın akışı, bir derenin kıvrımlarında kaybolan taşlar misali, kimi an durur, kimi an savrulur. Hacırahmanlı’yla Hobbitköy arasındaki mesafe, haritaların gösterdiğinden çok daha kısadır belki de; bir kahve içimi kadar yakın, bir bakışın değiştiği an kadar uzak. Yazar, Pessoa’nın hüznüyle Karacaoğlan’ın coşkusu, Borges’in labirentleriyle Sait Faik’in sokakları arasında dolaşırken, sanki bütün yönler aynı anda aydınlanıverir. Habba, Siranuş, Azizlili Mehmet Efendi ya da Şeref... Bu karakterler, geçmişleri üç beş dakikalık anılarla örülü olsa da, İsrafil’in borusunu andıran bir tınıyla var olurlar. Kimi kaçar, kimi atılır; yaralarıyla, yükleriyle, omuzlarındaki ağırlıklarla kendilerini arar dururlar. Yağan’ın öyküleri, bu arayışın peşinde şekillenir; yeryüzünün bütün hikâyelerine duyulan o bitmek bilmeyen merakla..