Dinozor Araratus

Uzak geçmişin sisli anılarında, ninelerimizin ninelerinden, dedelerimizin dedelerinden fısıldanan bir öykü var: Dinozor Araratus’un öyküsü. O zamanlar dünya, henüz adını bile bilmediğimiz bir bebek gibiydi; ne diller vardı, ne de nesnelerin isimleri. Her şey yeni doğmuş, sessiz ve bakirdi. Ama Araratus, bu bomboş dünyada yalnız başına yürüyordu. Karlı dağların doruklarından, Nemrut’un ateşini andıran kızıl gün batımlarına kadar her şeyi gördü. Geceleri ayın gümüş ışığı altında, fırtınaların ortasında, tufanların kucağında dimdik ayakta kaldı. Ne soğuklar onu durdurabildi, ne de karanlıklar yolunu şaşırttı. Sadece yürüdü, hep yürüdü – sanki zamanın kendisiymiş gibi.