Dinin Dönüşümü

Türkiye’de dinin aldığı biçim, onu asıl işlevinden uzaklaştırıp yabancı bir rotaya sürükledi. İman, insana anlam ve yön kazandırırken; inanç sistemleri zamanla katı kalıplara dönüşerek ya dogmatik bir tutuculuğa ya da kör bir bağnazlığa evrildi. Bu sapma, bireylerde derin varoluşsal yarılmalara yol açtı. Modernleşme sürecinde din, sürekli sancılı bir müzakere alanına hapsedildi. Akılcılık, çözüm gibi sunulsa da aslında dini canlılığından koparıp kuru bir tartışma nesnesine indirgedi. Oysa din, salt mantığın sınırlarını aşan çok katmanlı bir olgudur. Ülkemizde Kur’an, ya bilgisizlik yüzünden duvarlarda süs eşyasına dönüştü, ya da akılcılık baskısıyla özünden uzaklaştırıldı. Sekülerleşme dini dışlarken, rasyonelleştirilen din de görünüşte onun lehineymiş gibi dursa da aslında onu bambaşka bir şeye dönüştürdü. İslamcı düşünceden ilahiyat fakültelerine, muhafazakâr yapılardan cemaat örgütlenmelerine kadar pek.