Din Sosyolojisine Giriş ya da Meleklere Ağıt

Modern dünyada bir şeyler eksik sanki; artık beşik başında kanat çırpan melekler yok, uykusunda gülümseten o gizemli varlıklar da çekip gitmiş. Hamile bir kadının yanında nöbet tutan, yolunu kaybedenlere el uzatan azizler de unutulmuş. Her ailenin koruyucu meleği, İbrahim Sadri’nin dediği gibi, "önce melekler gitti" diye fısıldar adeta. Kar taneleri bile yalnız düşüyor yeryüzüne, artık meleklerin kanatlarıyla süzülmüyor. Ruhumuzun derinliklerinde bir yerlerde, anlam arayışımızın sesi kısılmış; o imdada yetişen melekler de yok olmuş. "Melek gibi insanlar" ise bir daha dönmemek üzere uzaklaşmış sanki. Tanrı ile insan arasındaki o ince bağ, meleklerin yokluğuyla kopmuş; ahengi bozulan sadece evren değil, insanın kendi iç dünyası. Soğuk, ıssız bir evrende yapayalnız kalmışız; sanki her yer Kuzey Kutbu olmuş. Üşüyoruz, çünkü meleksiziz; üzerimizde o sıcak kanatların gölgesi yok artık. Babalar bile bu yokluğa.